ما را به سخت جانی خود این گمان نبود

گوشی تلفن را برداشتم. تقریبا کارم یه جوری به هم گره خورده بود که فقط اون می تونست کمکم کنه. شاید سه سالی میشد که حتی یه پیام خیلی خیلی کوتاه هم براش نفرستاده بودم. دلهره داشتم که اگه زنگ بزنم و بگم فلانی یه کاری دارم جوابم رو چه طوری میده. شماره ش رو گرفتم. گوشی و برداشت. گفتم آقای فلانی ببخشید که هر موقع کارتون دارم یادتون می افتم. خندید و گفت نه دختر خوب. قانون دنیا همینه. تو این دنیا فقط پدر و مادر آدمه که باید همیشه حواست بهشون باشه و دلت براشون تنگ بشه و مبادا بذاری چشم انتظار شنیدن صدات بم...

ادامه مطلب